Kayıp Ruhlar

Keşkelerle başlayıp keşkelerle biten bu hikayenin ne son ne de ilk keşkesiydim. Sadece birçok keşke sonucu ölüme kavuşmuş bir ruhtum. Hasta, hasta olduğu kadar da pişman bir ruh...

Pişmanlık keşkeleri de beraberinde getirir derler. Keşkelerle doğmuş ben için bu cümle oldukça anlamsızdı. Ta ki pişmanlığın ne demek olduğunu öğrenene ve keşkelerimin bile suratına bakamaz hale gelene dek...

Hikaye, bu talihsiz hasta ruhu dünyaya getiren iki genç ama güçlü filizle başlıyor, bu iki filizin aşkından doğan iki tohumun da ölmesiyle sona eriyordu. İlkten bir masal gibi geliyordu bu hikaye. Sonlara yaklaştıkça ise güvenin yarattığı korkunç canavar yürekleri ağlatıyor, tek bir canlı bile hikayenin sonuna kadar dayanamıyordu. Her biri teker teker soluyor, filizlerin memleketi yavaşça çürürken ölülerin hükmü altında eziliyordu.

Hastalığından nefret eden bu ruh, ilacını bulmak için çok uğraşmıştı. Nafile ve hata dolu çabaları sonunda tek kazanabildiği ise acı bir ölüm olmuştu.

Vaktinden önce ölen ruhlar, başıboş bir şekilde dünyada dolaşır ecelin onları almalarını beklerlermiş. Bu hasta ruh da beklemiş. Çok beklemiş. O kadar çok beklemişti ki ruhu memleketinde olanları, ailesine olanları kaldıramayacak duruma gelmişti. Memleketine ve ailesine olanları izlerken kan ağlamıştı. Ecel onu alıp götürmeye geldiğinde ondan tek bir şans daha istemişti. Tek bir şans, geleceği değiştirebilecek tek bir şans daha...

Kendisi mutlu olmasa da olurmuş. Cezasını çekmesi gerekirmiş zaten. Ancak onca masumun canı... Onca masumun canının heba olmasını istemiyormuş.

Üzdüğü kişilerin son kez yüzlerine bakabilmek istiyormuş. Her şeyi sil baştan yazmak ve memleketini, tüm dünyayı kurtarmak istiyormuş.

Ağır bir yükmüş bu. Ruh henüz bu ağır yük altında tek başına dayanabilecek gücü olmadığından habersizmiş...