ALACA KARANLIK SENFONİSİ

Annesinin kurduğu oyun çerçevesinde zorla evlenmeye mahkum kadın,düğün günü acı bir gerçekle kaçırılır.Sırra yatkın felç babasını geride bırakmak istemeyen Saye zorla alıkonur.Gerçekler henüz kapısını çalmamıştır ama hayatına girecek yeni kişiyle kördüğümlenen ipler yavaşça çözülecek,zaman su gibi akıllarda durgun kalan konuları önlerine serecekti.

"Şiire benziyorsun" dedi bana her zaman gür olan sesiyle.Bir an şaşırsam da bakışlarımı esirgemedim acı kahvelerinden.

"Ne demek istiyorsun?"Duygu barındırmayan,ketum yüzü ilk defa keyife benzer bir edayla sarmalandı.

"Bazıları için yazması kolay,anlaması zor."Dudaklarımda peyda olan gülümseme istemsizce olmuştu.

"Belki de beni henüz tanımadığındandır?"

"İnsan tanındıkça anlaşılır mı?"Usulca salladım kafamı.Tekrar çevirdim başımı dalganan hırçın denize.

"En azından benim için evet"

<Tetikleyici unsurlar barındırabilir>