Galva

Küçükken, sevdiklerimin ruhunu cam bir kolyede taşımak isterdim. Sevdiğim herkes bir arabadayken onlarla birlikte ölmek de çok cazip gelirdi. Neden böyle bir hayale katıldım hatırlamıyorum. Çocuk kalbimde ve müthiş karmaşık hayal dünyamda yeşeren bir dilek ağacıydı belki de o zamanlar. Şimdi ölümden tek beklentim, benden alınanların bana geri verilmesi. En büyük ruhtan en küçüğüne kadar.

Annem ve babam bana kızdığında dizlerine yattığımda bir an beklemeden, parmak uçlarını saçlarımda gezdirerek şefkatini benden esirgemeden sığınağım olan büyükannem.
Belki doğumu değil ama ölümü elimde olan her kedim.
Çocukluğumun masum kırgınlığıyla, istemeden soldurup ardından ağladığım çiçeklerimi bile geri istiyorum. Gönül bağı kurduğum herkesi, her şeyi geri istiyorum. Gerçek bir vuslat istiyorum. Gerçek bir visal.

Ama artık o küçük kız çocuğu değilim. Rugan ayakkabıklarım yok artık mesela ya da pembe geceliğim. Camdan bir kolyem var boynumda şimdi ama sevdiğim biri kaldı mı, var mı ya da olacak mı?

İnsanı bilmediği yorar, bildiği mahveder, merak ettiği ise öldürür.
Duygular her zaman tehlike işaretidir. Zayıflık değil güçtür, kabulleniştir. 350 km hızla giden bir araca hızdan korkan birinin binmesi gibidir. Andayken iyi hissettirir ama vücut adrenalin duygusunu salgılamayı bırakınca o iyi his kaybolur yerine korku, panik gelir. Korkuyu yenmek diye bir şey yoktur aslında bu asıl korkakların uydurduğu bir hikayedir. Korkuya alışmak vardır, onu kabullenmek. Hızdan korkan biri vücuduna birden çok fazla adrenalin verirse bağlantı kesilince ölür. Ama korkuyu kabullenip parçası haline getiren biri vücuduna hükmederek korkuyu öldürür.

Duygular oyuna tehlike katar ama tehlike aslında oyunun ta kendisi değil midir?