Błękitna Ucieczka

​Kolejny dzień, kolejny wymuszony uśmiech i taca ciężka od szklanek, które lądują przed ludźmi niemającymi pojęcia o moim zmęczeniu. Wszyscy widzą we mnie tylko pomocną Rozalię z nadmorskiej tawerny, zawsze ułożoną i przewidywalną. Czuję jednak, że każdy oddech na lądzie staje się dla mnie coraz cięższy, jakby grawitacja próbowała mnie zdusić swoją monotonią.
​Mam dość dopasowywania się do oczekiwań innych i życia w bezpiecznej, ale jałowej szarości. Nie czekam na żaden znak ani wołanie z głębin. Sama podjęłam tę decyzję.
​Gdy patrzę na bezkresny błękit, nie czuję strachu, lecz ulgę. To tam, pod powierzchnią, szum świata wreszcie milknie, a ciężar obowiązków przestaje istnieć. Postanowiłam, że nie będę już tylko marzyć o wolności - ja po nią sięgnę. Zostawiam za sobą brzeg, menu i ludzkie spojrzenia.
​Zanurzam się coraz głębiej, bo tylko w objęciach oceanu mogę wreszcie zrzucić maskę i poczuć się lekko. To nie jest zagubienie - to moja świadoma, Błękitna Ucieczka.