the space between us ~ || kuroken

Kenma Kozume funkcjonuje poprawnie.
Wstaje na czas. Chodzi do szkoły. Trenuje. Odpowiada, gdy ktoś go o coś pyta. Nie sprawia kłopotów. Nie zgłasza problemów.

W papierach wszystko się zgadza.
Nikt nie ma powodu się martwić.
W domu panuje cisza, do której wszyscy się przyzwyczaili. Nikt nie zagląda do jego pokoju bez potrzeby. Nikt nie pyta, czemu nie je kolacji albo czemu wraca coraz później. To nie zaniedbanie - raczej brak przyzwyczajenia do rozmów.

Kenma nie czuje, żeby czegoś mu brakowało. Po prostu wie, że lepiej jest nie zajmować za dużo miejsca.
W szkole i na treningach jest podobnie. Jest potrzebny, kiedy trzeba myśleć. Nikt nie oczekuje od niego niczego więcej.

Kuroo czasem rzuci żartem, czasem szturchnie go w ramię, czasem zapyta, czy wszystko w porządku -ale bez nacisku. I to wystarcza, żeby temat się skończył.

Do czasu.

Na obozie treningowym wszystko jest bliżej. Ludzie, hałas, zmęczenie. Brak miejsca, gdzie można się wycofać. Kuroo zaczyna zauważać rzeczy, które wcześniej dało się przeoczyć: Kenma śpi za krótko, je za mało, zbyt długo patrzy w jeden punkt. Kiedy ktoś go woła, reaguje z opóźnieniem, jakby potrzebował chwili, żeby wrócić.

To nic dramatycznego.
Ale też nic normalnego.
Kuroo nie wie, co z tym zrobić. Nie ma doświadczenia w takich sprawach. Wie tylko, że im dłużej patrzy, tym mniej potrafi udawać, że nic się nie dzieje.
A Kenma -im dłużej ktoś naprawdę patrzy - tym trudniej mu udawać, że wszystko jest w porządku.

Fluff
Angst
LGBT
Mlm
Mogą występować rzeczy 18+
Familly issue