Cisza też potrafi pisać

Każdego dnia, punktualnie o tej samej godzinie, mój telefon wibruje. Jedna wiadomość. Zawsze krótka. Zawsze trafiająca dokładnie w to, co czuję.

Nazywam się Elodie Sinclair. Nie wiem, kto do mnie pisze. Nie znam numeru ani imienia nadawcy, a mimo to ta osoba zna mnie lepiej niż ktokolwiek inny. Wie, jak wyglądam, pamięta drobiazgi z mojego dzieciństwa, dostrzega zmiany w moich emocjach, zanim ja sama zdążę je zrozumieć. Pisze o moich lękach, o myślach, których nigdy nikomu nie powiedziałam, o chwilach, które miały pozostać tylko moje.

Na początku te wiadomości dawały mi poczucie, że ktoś w końcu naprawdę mnie widzi. Że nie jestem niewidzialna. Z czasem jednak zaczęły mnie przerażać. Nadawca przewiduje moje decyzje, wie, gdzie byłam kilka minut wcześniej, opisuje mój wzrok, drżenie dłoni, przyspieszony oddech - jakby stał tuż obok, nawet gdy jestem sama.

Zaczynam się zastanawiać, czy to ktoś z mojej przeszłości, przypadkowy obserwator, czy może ktoś, kto zna mnie lepiej, niż ja znam samą siebie. Granica między troską a obsesją powoli znika, a ja nie wiem już, czy te wiadomości są ostrzeżeniem... czy zaproszeniem?