ZELDEM

Töre ile Başlayan Aşk

Gözlerim dolu, dudaklarımda bir titreme ve soluğum kısık bir şekilde Demir'in gözlerinin içine baktım.

"Zelal!"
Konuşmasına izin vermedim. Canım çok yanıyordu. Babamı kaybedeli daha üç ay olmuştu. Babam, benim bu dünyadaki tek zayıf noktamdı. Onun ölümüyle büyük bir boşluğa düştüm.

Bu süreçte herkesten, her şeyden uzak kaldım. En çok da gözlerimin içine acı bir tebessümle bakan sevdiğim adamdan...

"Yaklaşma, Demir... Kurbanın olayım, bırak beni. Görmüyor musun? En büyük acıyı sana çektiriyorum."
Dedim, acı içinde çıkan sesimle. Nefes alışım göğüs kafesime batıyordu.

Benim gibi acı içinde kıvranıyordu. Yüzünde üzgün, bakışlarında kırgın bir kıyamazlık vardı. Bir iki adımda yanıma yaklaşıp kolları arasına alıp sıkıca sarıldı.

Bu da en büyük yıkılışım oldu. Çığlıklarla ağlamaya başladım. Kollarımı sırtına dolayıp parmaklarımı ince gömleğinin üzerinde tenine batırdım.

"Nasıl senden vazgeçmemi istersin? Gözümün önünde eriyip gitmene nasıl izin veririm? Senin bir gözyaşına canımı veririm. Mardin'i bırak, bütün dünyayı yok ederim."
Dedi, başımı göğsüne yasladı. Saçlarımı okşayıp en derin öpücüklerini bıraktı.

Sevgisini her öpücükle mühürlüyor, acımı dindirip sevgisiyle sarmalıyordu.

"Boşanalım."
Boğuk çıkan sesimle bana sarılan vücudu kaskatı kesildi. Göğüs kafesi şişti ama beni geri bırakmadı. Kollarından sıkıca sarılmış duruyordum.

"Yanlış bir... yanlış duydum, değil mi?"
Kendini duyduğu şeye ikna etmek istiyordu. Kollarını gevşetip bir adım geri çekildi. Bakışları yüzümde oyalandı. Gözlerime bakan kehribar gözleri büyük bir yıkımla bakıyordu.

"Boşanalım mı dedin?"
Sesi yüksek çıkmadı belki ama acı dolu bir haykırıştı.