VEBAL ANAHTARI

Ege'de fırtınalı bir gecede, terk edilmiş köşkün kütüphanesinde Elif ve Aras karşı-karşıyaydı.

​Aras elindeki silahı masaya bırakıp Elif'e bir adım yaklaşır, sesi fısıltı kadar alçak ama serttir.
"Bana en başından beri yalan söyledin, değil mi? O anahtarın neyi açacağını biliyordun."

​Elif gözleri yaşlı ama bakışları dik,
"Bilmiyordum Aras! Ben sadece... Ben sadece ailemin bir katil olmadığını kanıtlamaya çalışıyordum. Senin beni sevdiğine inanmaya çalıştığım gibi."

​Aras acı bir gülümsemeyle,
"Sevgi mi? Bu evde sevgiye dair tek bir toz tanesi bile yok Elif. Sadece sırlar ve o sırların altında ezilen bizler varız."

​Elif elindeki küçük, gümüş anahtarı havaya kaldırır,
"O zaman bitirelim şunu. Kapıyı açıyorum. Ama şunu bil; o eşikten geçtiğimizde ne bu gizem kalacak ne de biz."
​Aras Elif'in elini sıkıca tutar, anahtarı değil, parmaklarını kavrar.
"O zaman bırak dünya başımıza yıkılsın. Ama sakın elimi bırakma."