~AFİTAP ~

Dünya, gökyüzünden gelen o kabusların pençesinde can çekişirken, benim hayatım bir enkazın altında son bulmak üzereydi. Nefesimin kesildiği, bilincimin karanlığa teslim olduğu o an, bir el uzandı toz bulutunun arasından.
Kaşında derin bir çizgi, bakışlarında ise dünyayı yakacak kadar büyük bir öfke taşıyan o adam... Beni o betondan söküp aldığında, sadece bedenimi değil, tüm geleceğimi de o sığınaktaki sessizliğe hapsetmişti.
O, merhametini savaş meydanlarında bırakmış, kalbi buz tutmuş bir zorbaydı. Benim içinse sadece, yüzünü her gördüğümde kalbimde tarif edemediğim bir sızıyı uyandıran o yabancı.
"Bana öyle bakma," demişti sesi bir bıçak gibi keskin. "Burada güneş doğmaz, burada sadece hayatta kalınır."
Ama bilmediği bir şey vardı: Ben onun karanlığına doğmaya yeminli bir Afitap'tım. Ve o enkazın altında sadece ben değil, ikimizin de unuttuğu o kanlı geçmiş gömülüydü.
"Bir gün hatırlayacaksın... Ama o gün, belki de ikimiz için de çok geç olacak."