SON DANS

"Sen gittin Atlas, sen! Kaldığım için şimdi beni mi suçluyorsun?" İlk kez ona avazım çıktığı kadar bağırdım. Kalbim suçluluk hissetti ama öfkemi durduramadım. O ise gözlerime ızdırap dolu bakışlarıyla bakıyordu.

Ben bağırmazdım, insanların gözlerinin içine bakamazdım bir tek... bir tek onun gözlerine bakarken özgürdüm. Bir tek onun gözlerine bakarken yaşıyordum.

"Ben gittim Karanfil," alnını alnıma yasladı ve devam etti:" ama bu kadar solacağını bilemedim." Gözlerim dolmamalıydı.

Konuşmak istemedim. Söylenirdi ki? Hangi kelime teselli edecekdi ikimizi? Etmezdi. Yara sadece alanın değil verenindi de.

"Şimdi bununla bir ömür yaşamak zorundayız." diyebildim.

"Bir ömür... uzun bir ömür olsun." dediğinde yaptığım tek şey ağlamaktı.