Hijo del caos

Sebastian nigdy nie wierzył w teorię chaosu. Wierzył w sens - w to, że każde doświadczenie, nawet bolesne, było koniecznym etapem dojrzewania. Uczył się nadawać znaczenie temu, co go spotykało, tłumaczyć rany jako lekcje, a ciszę jako spokój. Do czasu.

Zagubiony we własnych emocjach poznaje Felisę. Dziewczynę, przy której po raz pierwszy od dawna czuje się bezpiecznie. To poczucie jest jednak złudne, niepokojąco znajome. Przypomina mu dzieciństwo i fałszywą opiekę, jaką niegdyś ofiarowała mu jedna z trenerek. Felisa niesie ze sobą to samo napięcie, chwiejność, niebezpieczeństwo i emocjonalny chaos, który Sebastian paradoksalnie rozumie najlepiej.

Gdy jednak przeszłość brutalnie daje o sobie znać, a tragedia sprzed lat powtarza się w nowej formie, jego uporządkowany sposób myślenia zaczyna się rozpadać. Sebastian po raz pierwszy musi zmierzyć się z myślą, że nic nie było zaplanowane, a wszystkie wydarzenia mogły być jedynie splotem przypadków. Teorią chaosu, przed którą tak uparcie się bronił.