27/27

Varoluşta yaratılmış olan ruhlar, eşleri ile birlikte yaratılmış derler. Tanrı'nın özeniyle... Sanki iki ayrı beden değil de tek bir bütünün iki yarısı gibi.

Ancak sonradan gelen ruhlar, daha doğrusu yeni doğan bedenlere ait ruhlar, yalnız var olmuş.

O zamanlar ruh eşi olan insanlar öyle güzel şeyler yaşamış, öyle güzel sevmişler ki; diğer insanlar, eşleri olmasa bile kendilerine uygun birini bulmaya çalışmışlar. "Belki de mesele o kadar da büyük değildir," demişler. "Belki yeterince sevmek yeterlidir."

Ve böylece aşk, tüm insanlığın ulaşmak istediği bir arayışa dönüşmüş.

Ruh eşi olmayanlar benzerlerini seçmiş. Aynı dili konuşanı, aynı şarkıyı seveni, aynı yarayı taşıyanı aramışlar. Uyumlu olmayı öğrenmişler, sabretmişler, çabalamışlar... Çoğu zaman gerçekten mutlu da olmuşlar.

Evrim ilerledikçe, şehirler büyüdükçe, insanlar çoğaldıkça; o ilk ruhlar, bedenlerini kaybedip yeni bedenlerde nefes bulacaklarını anladıklarında, yemin etmekten başka bir şey gelmemiş ellerinden. Yeniden dünyaya geldiklerinde birbirlerini bulacaklarına dair bir yemin.

Hikayeleri masala dönüşmüş. Ritüeller unutulmuş. İzlerin tümü silinmiş. 'Ruh eşi' lafı romantik bir abartı ibaret görülmeye başlanmış.

Oysa efsanelere göre, nadiren de olsa, birlikte yaratılan ruhlar bazen yeniden dünyaya düşüyormuş.

Onlar birbirlerini gördüklerinde zaman algısı tüm rtirmini bozar. Kalp atışları birden hızlanır.

Ve sonunda yine birbirlerini bulduklarını kutlamak için, bir daha kaybetmemek adına tenlerine bir iz dokurlar.

Unutmamak için değil, ki isteseler de unutamazlar. Bir kez daha kaybolmamak için.

____________

Minlix

Slow update