AY SÖNSE

Hava nefes almak için bile fazla ağırdı.
Kalabalıklar bağırıyor, alkışlar yükseliyor, ışıklar yanıyordu.
Ama bazı anlar vardır; insan en çok orada yalnız kalır.

Güneş, sevilmekle yok edilmek arasındaki çizgide yürümeyi öğrendi.
İyi olmanın, susmanın, katlanmanın bir erdem sanıldığı bir dünyada
kendi sesini kısmayı seçti.
Bora ise sahnede binlerce insanın önünde dururken,
kalbinde sakladığı ismi her gece biraz daha derine gömdü.
Alkışlar arttıkça, içindeki boşluk büyüdü.

Bu bir aşk hikâyesi değil.
Bu, manipülasyonun sevgiyle karıştırıldığı,
bağımlılığın tutku sanıldığı,
yalnızlığın kalabalıklarla örtüldüğü bir ruh hâlinin anlatısı.

Ay Sönse;
psikolojik bir döngünün içinde sıkışıp kalan iki insanın,
kendileriyle ve birbirleriyle verdikleri sessiz mücadelenin romanı.
Çünkü bazı ışıklar yol göstermez.
Karanlıkta parladıkları için,
insanı hayatta tutmak yerine yakarlar.