RENKLER ARASINDA

Bazı insanlar hiçbir şey hissetmez sanılır.
Bazılarıysa her şeyi fazla hisseder.
Bu merkezde ikisi de yanlıştı.
Duvarlar beyazdı.
Ama beyaz, burada bir renk değildi.
Sadece sesleri boğan, duyguları susturan bir araydı.
Erkek, pencereden dışarı bakıyordu.
Bakmak kolaydı.
Anlamak zor olan içerideydi.
Göğsünde bir ağırlık vardı.
Ama adı yoktu.
Ne üzüntüydü, ne öfke.
Belki ikisi de.
Belki hiçbiriydi.
Bunu sormayı çoktan bırakmıştı.
Kapı açıldığında irkildi.
Ayak sesleri... fazla hızlıydı.
Nefes alış... fazla derin.
Kız içeri girdiğinde oda değişti.
Gerçekten değişti.
Havanın tonu sertleşti,
ışık daha parlak geldi,
sessizlik bile daha gürültülüydü.
Kız her şeyi hissediyordu.
Fazlasıyla.
Duvarların soğukluğunu,
sandalyenin sertliğini,
onun bakışındaki boşluğu.
Bir an göz göze geldiler.
Erkek bir şey hissetti.
Ama ne olduğunu bilmiyordu.
Kız çok şey hissetti.
Ama hangisini tutacağını bilmiyordu.
Terapist konuşmaya başladığında ikisi de dinlemedi.
Çünkü bazı karşılaşmalar
kelimelerle başlamaz.
Bazıları
iki eksikliğin
aynı yerde durmasıyla başlar.
Ve kimse o an fark etmedi ama
o oda artık sadece bir rehabilitasyon merkezi değildi.
İki uç,
aynı duygunun
arasında buluşmuştu.