NEŞTER VE NAMLU

Gözlerimin önünde devasa bir çınar devriliyordu ve ben, elimde tuttuğum o keskin neşterle kaderi dikemiyordum. Baran'ın göğsündeki sızı, benim ruhuma sirayet etmişti. Beyaz önlüğümün üzerine sıçrayan her damla kan, onun hayatından çalınan bir saniyeydi.

​"Zehram..." dedi.
​Sesi, bir namludan sızan son duman gibi yorgun ve pusluydu. Ciğerlerine dolan hava değil, ölümdü. Nefes alışverişleri, aramızdaki o uçurumu biraz daha derinleştiriyordu.

​"İnci çiçeğim..."

​Nefes alışverişleri gittikçe azalıyordu. Gözlerindeki o sert fırtına dinmiş, yerini uçsuz bucaksız bir durgunluğa bırakmıştı. Benim kurtarmaya yemin ettiğim o hayat, parmaklarımın arasından kayıp giden kum taneleri gibiydi. Bir doktorun en büyük mağlubiyeti, kendi kalbini iyileştirememesiymiş.. ​Bu bir fısıltı değildi. Bu, bir adamın ölüme giderken bıraktığı son vasiyetti.

"Nefes... al," diye inledi son kez. "Benim yerime de... oku o kitapları."

Ve sonra o korkunç sessizlik çöktü. Neşter yere düştü, namlu soğudu. Ben ise o gece, acıyı iliklerime kadar hiss ettim.