Mevsim Rüzgarları

"Ben," derin bir nefes alıp yutkundum. "Ben hiçbir yere sığamadım. Gidecek bir yer de bulamadım. Sonra" gözlerinin içine baktım ve yine derin bir nefes aldım. "Kendimi burada buldum."
"Ne oldu? Anlat bana." Dedi aşağıya bakan ellerimi tutarak.
"Anlatacak bir şey yok. Sen işine devam et. Seni görmek yetti." Dedikten sonra etrafa baktım. Kimse yoktu. "Bir de, sarılabilir miyim sana Rüzgar?" Kelimeleri döküldü dudaklarımdan. Şaşırdı önce bu isteğime. Ardından başını salladı ağır ağır. Kollarımı beline doladım ve başımı göğsüne yasladım. Bana iyi geldiğini inkâr etmek aptallık olurdu.
Ama asıl iyi gelen onun da ellerini sırtımda hissetmem olmuştu. Daha önce yaslanabileceğim biri olmamıştı bu hayatta. Ömer vardı ama ona yaslanmaktan çok oturup dertleşebiliyordum. Rüzgar ise beni dinlemeden anlıyordu. Aralarındaki fark buydu. Ömer arkadaş, Rüzgar ise adını koyamadığım biriydi benim için.