RUS KAPANI

Ayak seslerini duymasıyla ürperdi. Döndüğünde, Buz adamın ağır adımlarla kendisine yaklaştığını gördü. Her zamanki gibi sertti ama gözleri yumuşaktı,zaten o gözler bir Zeynep'e böyleydi.

"Üşüyorsun," dedi sessizce. Ceketini çıkarıp omuzlarına bıraktı. Parmakları, Zeynep'in omzuna değdiğinde teni hafifçe kasıldı.

"Yalnız kalmak istiyorum." sesi kırgındı.Yavaşça, Zeynep'in önünde diz çöktü, zaten bir tek küçük kızına diz çökerdi. Elini kaldırdı, yanağındaki bir tutam saçı nazikçe kulağının arkasına yerleştirirken derin bir iç çekti. Parmakları yüzünde biraz daha oyalanınca, Zeynep'in kalbi hızlandı.
Burnu Zeynep'in yanağına değiyordu artık,mis gibi kokusunu derince içine çekti,ölecekti ne kadar da güzeldi herşeyi.

"Sana dokunmak istiyorum,ama korkuyorum" dedi adam fısıltıyla.
Zeynep'in nefesi kesildi. Dövmeli eli şimdi çenesine doğru ilerlemiş, başparmağıyla dudağının kenarına dokunmuştu. "Neden korkuyorsun?" diye sordu Zeynep çaresizce.
"Çünkü seni istemekle, seni incitmek arasındaki çizgi çok ince," dedi.
"Ve ben çizgileri aşıp duruyorum."

Elleri, omzundan kayarak kollarına doğru indi, sıcacık teni adamın buz gibi tenini yaktı.Bileğini tuttu,nabzını hissetti, omuzları farkındalıkla gevşedi...iyiydi.
Zeynep titreyen sesiyle başını uzaklaştırdı. "Lütfen git"

Adam, o an Zeynep'in yüzünü elleri arasına aldı. Alnını onun alnına sertçe yasladı. Gözlerini kapattı. Dudakları sadece milimlerle Zeynep'in dudaklarının üzerindeydi öpmedi ama dudaklarını dudaklarına sürttü."Senden gitmem" dedi keskin,net bir sesle.

Ve sonra Zeynep'in ensesindeki yumuşak saçlara, kalın parmaklarını dolayarak başını hafifçe geriye itti.Yumuşak sıcak dudaklarını nazikçe öptü. Şefkatli ve yoğun bir öpücüktü.

Zeynep'in küçük elleri adamın sert göğsündeydi, karşılık vermedi ama geri de çekilmedi.