NAMLU (gxg)

Adalet bazen kör, bazen de sadece geç kalmıştır.

İstanbul'un yeraltı dünyasında yankılanan tek bir mermi sesi, her şeyi değiştirdi. Sevdiği kadını bir "turkuaz rüya"da, toprağın altında bırakan bir kadının sessiz yeminidir bu. Göğsünde taşıdığı rozet artık bir onur nişanı değil, intikamın soğuk yüküdür.

Kanunların sustuğu yerde namlular konuşmaya başladığında, masumiyet yerini karanlık bir öfkeye bırakır. Katille kurban arasındaki o ince çizgi, sevilen kadının son nefesiyle silinirken; geride kalanlar için artık sadece iki seçenek vardır:

Ya bu adaletsizliğe boyun eğecekler ya da o namlunun ucundaki sonu kendileri yazacaklar.

Ölümün başladığı yerde, oyun biter.