KAÇIŞ NOKTASI

Oya Akyaz, doğup büyüdüğü evi, her sokağını ve o sokakların sonunda nereye varıldığını ezbere bildiği şehrini, birlikte büyüdüğü ve sayısız anı biriktirdiği arkadaşlarını, anne ve babasının zoruyla ardında bırakmak zorunda kalır.

Ve bu ani hayat değişikliğinde fikri sorulmamıştı bile.

Nefretle gittiği yeni şehirde, hayatı sanki yeniden doğmuş gibi sıfırdan başlar. Ne odası aynıdır, ne yatağı... Ne annesi eskisi gibidir, ne arkadaşları, ne de okulu. Her şey ona sorulmadan elinden çekilip alınmıştır ve Oya, elinden kayıp giden hayatının ipinin ucunu tutmaya yetişememiştir.

Yok sayılmanın verdiği acı, değersiz hissettirilmenin öfkesiyle içinde önlenemeyen bir kaos yaratır. Bu yüzden hem kendisiyle hem de -bir zamanlar en çok sevdiği insan olan- annesiyle sert ve can yakıcı çatışmalar yaşar. Bulunduğu yerden, hayatından, hatta kendisinden bile nefret edecek raddeye gelir.

Ta ki...

Bu yakıcı nefreti söndürüp yerini koca bir sevgiye bıraktıracak kişiyle tanışana dek.

Oya, onunla gerçek sevgiyi tadar. Aşkın ne olduğunu öğrenir ve nefes aldırmayan kalp kırıklığını da...

Eskiden arkadaşları vardı evet ama 'onlarla' tanışana dek dostluğun ne demek olduğunu bilmediğini fark etti.

Oya daha önce de bir şehirde yaşamıştı fakat hiçbir şehir onu bu denli sarmamış, ona bu denli bir yere ait ve güvende hissettirmemişti.

Bu yeni şehirde daha önce hiç tatmadığı duyguları tadacaktı. Kimi zaman zehir yutmuş gibi acıdan kıvranacak, kimi zaman sevinçten olduğu yere sığamayacaktı.

Ama sonra, hayat onu buraya nasıl savurduysa, aynı acımasızlıkla geri sürüklemek isteyecekti.

İşte o an Oya, bir zamanlar nefret ettiği şehri, sevmediği insanları ve en önemlisi burada bulduğu benliğini, bu kez kendi isteğiyle ardında bırakıp eski hayatına dönebilecek miydi?