Çizgi ile Cümle Arası...

Herkes giderken,
bazıları kalır.

Loran kalmayı seçti.
Çünkü eve dönmek, onun için dinlenmek değil; rol yapmaya devam etmekti.

Alira zaten hep kalıyordu.
Görünmeden, konuşmadan, çizerek...

Bir terasta, gün batımının kimseye ait olmadığı o saatlerde yolları kesişti.
Biri susmayı seçmişti,
diğeri konuşarak savunuyordu kendini.

Loran yüklerinden kaçıyordu.
Alira insanlardan.

Ama bazen iki kaçış,
aynı yerde çarpışır.

Bu hikâye;
sert cümlelerin arkasındaki kırılganlığı,
yalnızlığın bazen en kalabalık yerde hissedildiğini,
ve bir yabancının, hiç tanımadan en çok anlayan kişi olabileceğini anlatıyor.

Bir teras.
Bir gün batımı.
İki yalnız insan.

Ve ikisinin de haberi olmadan başlayan bir hikâye...