Evren

Ama sen..." Sorumu duymazdan gelerek devam etti. Bunun ucunun bana dokunacağını öngörmeliydim. "Ona sadıksın." Dudaklarından bir küfür dökülür gibi kaşlarını çattı. "Eşine."

Kaşlarımı öfkeyle çattım. Aslında beni öfkelendiren şey sadakatime ettiği hakaret değildi. Ona ne zaman yaklaşmaya çalışsam beni parmağımdaki yüzüğün simgelediği söz ile vurmaya çalışıyordu.

"Benim henüz bir eşim yok, Evren."

"Çok yazık. Parmağına gururla doladığın o altın parçasının sahibi de bunu biliyor mu?" Cevap vermemi beklemeden bir adım yaklaştı.

"Oysa ki, bir zamanlar benim yüzüğümü taşıyacağına o kadar emindim ki, Güneş."