ÇAMURDA BİR İZ

İnsan ne ile yaşar?
Ben toprağa sordum.

Savaşlar gördüm, iz bırakan ayak sesleri duydum.
Bazı insanlar barış için yürüdü, bazıları unutmak için.

Ama öğrendiğim tek şey şu oldu:

İnsanı ayakta tutan şey sevgi.

Kimi zaman bir çocuk gülüşü,
kimi zaman ateş başında söylenen eski bir söz.

Toprak Ana bin yıllık sırlarını fısıldarken,
kaderimizi avuçlarımızla yazdığımızı anladım.

Bu hikâyede;
acı, savaş, umut ve sevgi birbirine karışıyor.

Çamura düşen her adım bir iz bırakıyor.

Çünkü insan, yaşadıklarında değil;
iz bırakabildiği yerde var olur.

✍️ Yazan: Dilek Tuncay