Yalan

"Ben kimim?"
Zihnimin odaları boş, anılarım birer toz bulutu. Gözlerimi açtığım bu lüks hapishanede, herkes bana bir hikaye anlatıyor. Annem olduğunu söyleyen kadın, babam olduğunu iddia eden adam ve her sabah baş ucumdaki zambakları elleriyle yenileyen "kusursuz" kocam Yankı...
Hepsi bana aynı şeyi söylüyor: "Bir kaza geçirdin İz. Yola bir ceylan çıktı ve sen her şeyi unuttun."
Ama beyaz zambakların baygın kokusu dağıldığında, zihnimin karanlık sularından başka bir gerçek su yüzüne çıkıyor. Yağmurlu bir gece, hızla giden bir araba, yanımda Yankı olmayan bir adam ve yolun ortasında bir pusu gibi duran o ceylan...
Bana anlatılan hayat, bir başkasının kıyafetlerini üzerime zorla giydirmek gibi. Kokladığım çiçekler uyuşturucum, bana gülümseyen bu insanlar ise gardiyanlarım.
Şimdi tek bir sorunun peşindeyim: O gece o arabadan kiminle kaçıyordum ve Yankı beni kurtardı mı, yoksa sadece ele mi geçirdi?
"Zambaklara dokunma, ceylanı hatırla. Çünkü bu evdeki her sevgi sözcüğü, her dokunuş ve her anı koca bir YALAN."