Dün Yarınları

Feraye, yüksek lisans tezi için Alzheimer hastası Yasemin'in anılarını dinlemeye başladığında bunun yalnızca akademik bir çalışma olacağını sanıyordu. Oysa zamanla, anıların arasından sızan kırgınlıklar, yarım kalmış cümleler ve saklanmış duygular, aralarında adı konmamış ama derin bir bağ ördü. Yasemin, geçmişini hatırlamakta zorlanırken Feraye, kendi hayatında hiç ait olamadığı bir boşluğu doldurur gibiydi.
Yasemin'in ani ölümüyle birlikte Feraye, sadece onu değil; onun anlattığı hayatları da kaybetti. Ta ki bir gece, kendini Yasemin'in gençliğindeki anıların tam ortasında, onun en yakın arkadaşı ve adaşı olan Feraye olarak bulana kadar...
Artık takvimler 90'ları gösteriyordu.
Kasetlerin, analog fotoğrafların, mahallelerin ve suskun bakışların zamanını.
Bu yolculuk, yalnızca geçmişe dönmek değildi.
Feraye için bu; kendi korkularıyla, yetersizlik duygusuyla, kaçtığı seçimlerle ve Yasemin'in ve eski zamanlar Feraye'sinin yarım kalmış hayatıyla yüzleşmekti. Ve en çok da, küllerinden bile vazgeçemediği bir aşkın adıyla: Mahir.
İmkânsızlığı herkesçe bilinen, söylenememiş sözlerle, yanlış zamanlarla ve suskunluklarla büyümüş bir aşk... Feraye, geçmişte alınan ve alınamayan kararları yeniden düşünürken, Mahir'e kavuşmanın bir yolunu arıyordu. Bazen hikâyeyi değiştirdi, bazen yalnızca yönünü. Ama her adımda şu soruyla baş başa kaldı:
Kader, yalnızca yaşananlar mıydı, yoksa seçilenler mi?
Feraye, imkânsızın küllerinden yeni bir şeyler kurmaya çalışırken, sadece bir aşkı değil; üç hayatın yazgısını da değiştirmeye cesaret etti.
Ama bazı hikâyeler, ne kadar yeniden yazılsa da, sonunu kendi seçti.