FİRKAT

Bir yangın çıktı. Soğuk, yağışlı, yeşil Karadeniz'i kırmızı alevler sardı. İçini dışını yaktı, kül etti. İçinde götürdükleriyle de canları, ciğerleri.

İki tane bebek, ağızları süt kokan, dünyayı daha bir elin parmakları kadar görmüş görmemiş, daha aldıkları nefes bile sayılıydı.Kolları bacakları beyaz kundakta, biri anasının göğsünde biri kollarında kaldılar cayır cayır yanan alevlerde.
Kontrole gelmişlerdi. Yaman Alp doktorun bahsettiği ilacı almaya eczaneye kadar çıkmıştı, bulamayınca diğer ilçeye geçmişti. Bilemezdi, bilememişti ailesini ateşlerin saracağını. Candan canlarım dediklerini.
Hangi merhametten, vicdandan tırnağına kadar arınmışın işiydi?
Rümeysa yanık kollarıyla göğsüne bastırdığı yavrularıyla yangından kurtarıldıklarını zannederken bindikleri ambulansla bilemezdi sevdiğinden kaçırıldıklarını.
...

Yaman Alp yükselen dumanlarla aklının uçtuğunu zannetti bir an. Yari, yavruları oradaydı. Daha birkaç kez öpüp koklayabildiği, nazar değecek diye bakmaya korktuğu yari onu bekliyordu. Şeritleri yardı geçti, polis uzanıp tuttu. Kurtulup geçti, üç kişi tuttular, onları yardı geçti. Altı kişi yine tuttular. Ardından bir anons geçti: "Alevler hastaneyi tamamen sarmış durumda, lütfen uzaklaşın." Nefes alamadı, yüreğine hançer saplandı sanki. Nefesi, dermanı, ruhu çekildi. Gözleri kaydı, dilinin ucundan bir kelime fısıldadı semaya: "Rabb'im..." Yığıldı kollara, oracıkta kaldı. Kalp krizi geçirdi. Bir ambulans onu aldı. İki ambulans şehrin iki yönüne hareket ediyordu. Bu uzaklık onların ömürlerinden sekiz yılı çalacağını kim bilebilirdi ki?

Arkalarında 45 küle dönmüş beden siyah torbalarla çıkarıldı.

Haberler, gazeteler, sosyal medya saatlerce, günlerce konuştu, yazdı.

Dillerden dillere dolaşan sevda, şiirler, ninniler kaldı onlardan geriye.