AYNI EVREN

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı.
Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı.
Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın...
"Hoş geldin Arslan abi," dedim.
Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı.
"Bir şey isteyeceğim senden," dedi.
İşte o an...her şeyin değişeceğini anladım.
Gözlerimi kaçırdım.
Bir şey olacak, dedim içimden.
Ve ben buna hazır değilim.
"Söz çiçeğini sen yapar mısın?" dedi.
"İnce işlerden anlamam ben."
Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı.
Sanki yerinden kaymış gibiydi.
Bir an yüzüne baktım.
Belki başka bir şey söyler diye.
Belki şaka yapıyordur diye.
Belki yanlış duymuşumdur diye.
Ama o sadece bana bakıyordu.
Hiçbir şey yoktu yüzünde.
Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş.
Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu.
"Tamam," diye fısıldadım.
Arkamı döndüm.
Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu.
Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile.
Çünkü bazı acılar gizlenmez.
Sadece yaşanır.
Gülleri seçtim.
Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu.
Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti.
Ve ben...
onu ilk kez gerçekten kaybediyordum.
O arkamda sessizce bekledi.
Ben ise onun için,
hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım.
O an anladım ki,
bazen bir insanın kalbi kırılmaz;
sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum...
insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.