ŞAFAK VAKTİ DENİZ

Bazı aşklar sessizlikten doğar.
Bazıları ise bastırıldıkça büyür.

Deniz, otuz yaşında, Karadenizli bir yüzbaşıydı.
İnatçıydı. Hırslıydı.
Sustuklarını içinde tutar, bastırdığı her duyguyla yerini inletirdi.
Hayatı boyunca tuttuğunu koparmayı öğrenmişti;
vazgeçmeyi değil.

Rojda ise yirmi beşindeydi.
Simsiyah saçları, zarif duruşu ve ailesinin örfleriyle büyümüş sessizliği vardı.
Konuşmaktan çok gözleriyle anlatırdı.
Trabzon'da okurken Deniz'i gördü.
Yanına gitmedi.
Ama onu merak etti... ve öğrendi.

Bir askerle, sessizliği öğretilmiş bir kadının yolu;
karşılaşmadan, konuşmadan,
uzaktan ve sabırla kesişti.

Bu roman;
bir adamın bastırdıkça büyüyen kalbini,
bir kadının sessizce verdiği en cesur mücadeleyi
ve sevmenin bazen gürültüyle değil, sabırla yaşandığını anlatıyor.

Çünkü bazı sevdalar,
yüksek sesle değil,
derin izlerle hatırlanır.