
"Anemon çiçeği imkansızlığı simgeler Yüzbaşım bu çiçeği bu kadar sevmenizin nedeni size benzemesi mi yoksa?" Kafasını dağıtmak için alaylı konuşmaya çalışmıştım ama bu imkansızdı, şu an kollarımda bu halde yatarken gerçekten imkansızdı. Ağlamaklı çıkan sesimle kafasını olmasada gözlerini yavaşça bana çevirdi, normalde gözlerinin elası açık tonlarda olurdu şimdiyse daha önce görmediğim kadar siyahlaşmış durumdaydı. Bu ağlama isteğimi tekrar tekrar hatırlatıyordu ve bana hiç yardımcı olmuyordu. Gözlerinden durumumu anladığını görüyordum ve bir şey yapamadığı için kahrolduğunuda biliyordum. Elimdeki ıslaklık her geçen saniye dahada artarken kuruyan dudaklarını yavaşça yalayıp "Yeniden doğuşu da simgeler Üsteğmenim, insana umut veriyor" yavaşça gülümsedi sağ yanağındaki gamzesi küçük bir çukur oluşturmuştu yavaşça eğilip gamzenin üzerine tüyden daha hafif bir öpücük kondurdum gözümden bir damla yaş firar etti yavaşça üzerine edildiğim için onun yanaklarına oradanda karların üzerinde karnından omuzlarına kadar gelen kanının üzerine düştü. Gözlerini yavaşça kapattı. Hayır... hayır bu olamazdı onu kaybedemezdim henüz olmazdı yeni bulmuşken kaybedemezdim. İmkansızlıklarınmı yoksa imkansızlıklar içinde filizlenen o aşkın hikayesi mi?All Rights Reserved
1 part