KAN AKDİ

Bir kadın düşünün; Gidişiyle susmuş, dönüşüyle fırtınalar koparmaya yeminli.

Bir adam düşünün; Gözlerinde kararan bir geceyi, avuçlarında ise hiç sönmeyen bir kor ateşi taşıyan.

🩸

İki kalbi ömür boyu birbirine düğümleyecek olan kan yemini edildiğinde, Mardin'in kadim taşları bile bu yükün altında ezilmişti.

Sürgün edilenin dili Lâl oldu, hükmü verenin kalbi ise zindan.

"Kendi ellerinle mi yazıyorsun kaderini, yazgısı da ismi gibi lal olan kadın?" dedi adam. Sesi sanki buz tutmuş bir gölün üzerinde yürürken çıkan o tekinsiz çatırtı gibiydi.

Tehditti anlayana. Ölümdü anlamayana.

Kadın gözlerindeki ateşi adamın buzdan bakışlarına dikti. "O kader beş yıl önce, senin dudaklarından dökülen sürgün kararıyla mühürlendi, yazıldı..." diye fısıldadı, sesi zehirli bir sarmaşık gibi adamın boynuna dolanırken. Kendi kaderinden kaçamamış, kendi elleriyle baştan yazamamıştı kaderini.

🩸