Alevin Tercümanı 🔥

Şevval ve Ekrem, birbirlerinden habersiz iki ayrı biletle aynı operaya gelmişlerdi.
Yan yana düşen koltuklar, önceden planlanmış bir karşılaşma değil; yalnızca hayatın sessiz bir tesadüfüydü.

Şevval sahneye odaklanmıştı.
Her nota, her nefes, her duraksama...
Opera onun için sadece bir gösteri değil, dikkatle dinlenen bir bütündü.

Ekrem içinse durum farklıydı.
Hayatında çoğu şeye hâkimdi; işine, kararlarına, kelimelerine.
Pasif kaldığı tek bir alan vardı: aşk.
Ta ki Şevval'i fark edene kadar.

Bir an, sanki bakışını hissetmiş gibi,
Şevval başını hafifçe çevirip sahneden kopmadan fısıldadı:

- Burada ton kalınlaşmak yerine incelmeye gitseydi, daha doğru olurdu.

Bu cümle, operanın içinden değil; bilgiden geliyordu.
Ekrem gülümsedi. İlk kez bir yabancı, ona düşünmeyi unutturdu.

- Katılıyorum, dedi. Aksi halde duygu bastırıyor, anlam kayboluyor.

Şevval bu kez ona döndü.
Bakışında şaşkınlıktan çok tanıdıklık vardı.

- Müzikten, sanattan anlıyorsunuz demek.

Cevap beklemeden, küçük ama kendinden emin ellerini uzattı.

İşte o an,
opera salonunda yalnızca sahnede değil,
iki insanın hayatında da bir perde aralandı.

Şevval ve Ekrem, operada tanıştılar.
Ve ilk kızlarının adı Pera oldu.

Çünkü bazı isimler,
bir mekândan değil
bir başlangıçtan doğar.
.....

Asil Alev Soykut'un yetim gibi büyütülmesinin nedeni, babası Orhan Soykut'un ilk oğlunun ölümüydü. Orhan ve Emel, genç yaşta sahip oldukları Mert'i varlık içinde büyüttü. Para, sınırları ortadan kaldırdı; Mert üniversitede başarısız oldu, sonra uyuşturucuya sürüklendi. Orhan kurtarmaya çalıştı ama başaramadı. Ölüm hastalık olarak gizlendi.

Yıllar sonra Emel hamile kaldı. Orhan, aynı hatayı tekrarlamamak için her şeyden vazgeçmeyi şart koştu. Servet gizlendi, sade bir hayata geçildi. Çocuk evlatlık olduğunu sanacaktı.

Ve Asil Alev doğdu.