Pusulanın Hedefi

Acılar kalpte başlar, kalpte biter.
Peki ya intikam? Gerçekten soğuk yenen bir yemek miydi?
Öyleydi... Ve aynı zamanda benim hayatımı yerle bir eden şeydi.
Vücudumdaki onca yara izi acımıyordu. Hiçbir şey acımıyordu.
Tek bir şey hariç... Kalbim.
O çok acıyordu.
İçimi yiyip bitiren öfke, o bilinmezlikler...
Öfkeliydim. Beni iki yaşımda bırakıp giden babama.
Gözyaşlarım o gün kurudu.
Gözyaşlarım kendini bana yasakladı.
Ve o gün anladım: İnsan her daim yalnızdır.
Düşünceleriyle, kaderiyle, savaşıyla...
Bazı tesadüfler vardır, güzelleştirir.
Bazılarıysa mahveder.
Benimkisi hangisiydi?
Zaman gösterecekti.
Hayat güzeldi. Ama yaşamayı bilenlere.
Hayat, güzel tesadüflerle güzeldi.
Hayat, 'belki'lerle, 'keşke'lerle değil, yaşanmışlıklarla güzeldi.
Bu da benim hikâyem.
Daima yalnızlığa mahkûm olan bir kızın hikâyesi...

Ben Gizem.
Ve bu, iyisiyle kötüsüyle benim hikâyem."