Kurtuluş Vakti

Bir mahalle hikayesidir.

"Destan, hayırdır?" O an duyduğum sesin aklımın bana bir oyunu olduğunu düşündüm. Zihnim bile karşımdaki kişi ile Kurtuluş abiyi karşılaştırmamın saçma olduğunu bana onun ses tonuyla sorarak sorgulaması sağlıyordu.

Ama hayır Kurtuluş abi gerçekten buradaydı, yanımızda duruyor ve bir atmaca gibi gözlerini dikmiş Umut'a bakıyordu. Bakışlarımı ben ondan alamazken Kurtuluş'un telaşla konuşmasıyla birlikte kaşları daha da çatılan ben oldum.

"Abi kusura bakma ben Destan'ı pardon yengeyi Zeliha teyzelerin masada gördüm de seninle olduğunu bilemedim pardon abi." diye hızla konuşmaya başlayan Umut ile Kurtuluş abiye bakmayı bırakmış ve ona dönmüştüm. Biraz önceki neşeli çocuk kaybolmuş yerini korku ve telaşın karışımı hislerle hareket eden biri almıştı. "Pardon yenge, iyi akşamlar abi."

Ne ben yenge değilim diyebildim ne de Kurtuluş konuşabildi ama Umut bizim bir şey dememizi beklemeden yanımızdan ayrıldı. O an Kurtuluş ne düşündü bilemedim ama fark ettiğim tek şey artık onun benim için bir abi olmadığıydı.

Kurtuluş abi değildi sadece Kurtuluş'tu ve bu düşünce beni her şeyden çok korkuttu.