Sessiz Gürültü

Önümdeki nehre doğru yavaşça eğildim. Yüzümde, kimisi bana, kimisi başkalarına ait olan kanı, avucuma aldığım soğuk suyla silmeye çalıştım. Su kanı alıp götürüyordu ama hafızamdan hiçbir şeyi temizlemiyordu. Sonra yansımama baktım. Nehre bakan kişi, ben olmaktan çıkmış gibiydi.

Omuz hizamdaki saçlarım yüzüme yapışmıştı. Dudağım patlamış, yüzümün birçok yerinde kan kurumuştu. Siyah taktik kıyafetimin sudaki yansıması midemi kaldırdı. Ama asıl mide bulandırıcı olan, bu hayata ne kadar alışmış olmamdı. Boynumdaki metal ağırlığı hissettim. Yıllardır oradaydı; beni izleyen, nefesimi sayan, kaçamayacağımı hatırlatan bir zincir gibi.

Elimi boynuma götürdüğümde tereddüt ettim. Canımın acımasından değil, geri dönüş ihtimalinden korktum. Sonra bir an geldi - düşünmekten yorulduğum, korkunun bile sustuğu bir an. Dişlerimi sıktım ve takip cihazının olduğu bölgeyi dikkatlice kestim. Canım yandı, ama içimde bir yer ilk kez sessizleşti. Cihazı avucumda tuttum; soğuk, anlamsız ve küçüktü. Bunca hayatı kontrol eden şey buydu. Hiç düşünmeden nehre fırlattım. Nefesimi tuttum ve suyun içinde aşağı doğru kayboluşunu izledim. Metalin kaybolmasıyla birlikte, üzerimdeki görünmez zincir de biraz gevşemişti.

Başıma gelecekleri biliyordum. Buna rağmen, o gün o üsse geri dönmedim. Artık birinin ağlayıp yalvaran yüzüne bakmaya dayanamıyordum. Üzerimdeki kana bakmaya da. O lanet üste tutulan kız kardeşim için bir gün geri dönecektim, evet. Ama bugün geri dönersem, bir daha özgürlüğü hayal bile edemezdim. Bazı kapılar kapandığında, arkanda sadece karanlık kalır.

Ve bazı yollarda geri dönüş yoktur.