ÖZEL ASİSTAN (+18)

"Bütün gece yanımdan ayrılmayacaksın."

Parmakları hâlâ çenemdeydi. Dokunuşu o kadar hafifti ki... Ama içimde bıraktığı etki, en sert fırtınadan bile güçlüydü. Gözlerimi ondan ayıramıyordum.

"Neden?"

Onun da bakışları bir an bile gözlerimden ayrılmadı. Parmakları yavaşça çenemden, yanağıma kaydı. Başparmağı usulca elmacık kemiğimin üzerinde dolaşırken derin bir nefes verdi.

"Bu elbiseyi seçtiğimde, sana bu kadar yakışacağını tahmin etmemiştim."

Vücudum tamamen kendini ona bırakmaya hazırlanırken, tebessüm ederek kafamı ona yakınlaştırdım.

"Şimdi pişman mı oldun?"

Bakışları dudaklarıma yöneldiğinde aynı zamanda keskinleşmişti. "Pişman değilim." Dedi hızla.

Yakınlığı ve kısık çıkan sesi, kasıklarıma saplanıyordu resmen.

"Sadece..." dediğinde benim de bakışlarım dudaklarına kaydı.

"Bu gece kendimi fazlasıyla sabretmek zorunda hissedeceğim."

Kalbim göğsüme sığmıyordu. Dudaklarımı aralayıp nefesimi verdiğimde, daha fazla dayanamayıp dudaklarına yapıştım.