Mahşerde Buluşalım

BELKİ MAHŞERDE
Her veda bir ihanet değildir; bazen en büyük sadakat, sevdiğinin seni nefretle hatırlamasını göze almaktır.
Eflah, yirmi üç yıllık ömrünün en ağır yükünü kalbinde taşıyordu. Hem fiziksel olarak hasta olan kalbiyle hem de çocukluk aşkı Emir'e olan sarsılmaz bağlılığıyla , önünde sadece sayılı günler kaldığını biliyordu. Sevdiği adamın, kendisi öldüğünde yas tutmasını istemedi. Bu yüzden aşkına en büyük hançeri vurdu: Onu aldatmış gibi görünmeyi seçti.
Emir için dünya, Eflah'ın gözlerinde başlar ve orada biterdi. İhanetin soğuk nefesini ensesinde hissetse de, içindeki o bitmek bilmeyen sevdayı söküp atamadı. Gerçeği öğrendiğinde ise artık çok geçti; zamanın kumu Eflah için tükenmiş, o hastane koridorları son nefesin sessizliğine bürünmüştü.
Bu, sadece bir ayrılığın değil; adalet, özgürlük ve imkansız bir fedakarlığın hikayesi. Birbirini yaşatmak için kendi ruhlarını kurban eden iki insanın, bu dünyaya sığmayan sevdasının mahşere uzanan yolculuğu.
"Özgürlük için savaşanların hikayesi bitmez; belki Eflah ve Emir, kendi hikayelerini yeniden yazmak için mahşerde buluşurlar..."