Acheron: Küllerin Dansı

On yedi yaşında bir yangının ortasında her şeyini kaybeden Veyla için hayat, o enkazın altında son bulmuştu. Küllerinden doğan ise artık neşeli bir genç kız değil, intikamla beslenen bir hayaletti.

​Acheron... Okyanusun ortasında yükselen, çelikten bir kule. Dünyanın günahlarını taşıyan bir hayalet borsası. Kristal avizelerin altında kanın aktığı, pırlantalı maskelerin arkasında cellatların saklandığı bir mezarlık.
​Veyla'nın tek bir görevi vardı: O ateşi kimin yaktığını bulmak. Ancak hesaba katmadığı bir şey vardı; Acheron'un asıl sahibi, gümüş gözlü bir kara delik olan D.

​Burası Acheron. Burada herkes bir maskenin arkasına saklanır, herkes bir yalanı yaşar. Ama silahlar çekilip ışıklar söndüğünde, sadece çıplak gerçekler kalır.

​"Hayatım boyunca bir hayaletten kaçmıştım; oysa şimdi, ruhumu bir hayaletin kollarında teslim ediyordum."
​Burası Acheron; buradan çıkış yoktu.

​ "Gördün mü..." diye fısıldadım kan kokan karanlığa. "Sonunda... senden kaçmayı başardım."
​ Cevap, okyanusu bile titreten bir öfkeyle geldi:"Işıkları söndürün!" diye kükredi celladım, hırslı bir sesle. "Kimse buradan sağ çıkmayacak."