TOPRAĞA SIĞMAYANLAR
- Membaca 1,434
- Vote 202
- Bab 5
Bersambung
Publikasi terakhir Rab, Apr 15, 2026
Aslıhan Demirhan, 25 yaşında cumhuriyet savcısı, adaletli ve otoriter. Çocukların ve kadınların çığlığını duyan ve onlara ses olmak isteyen bir savcı. Bu olaylarla ilgilenirken bir dosya ile hayatının aşkı olacak olan Alphan Arslan ile tanışacağından bir haberdi.
Uyarı!: kitapta cinsellik,argo,küfür gibi şeyler barındırır!
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#5
başarı
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
METRUK
"Sen ne yaptığını sanıyorsun?" Diye sordu, sakin kalmaya çalışarak. Gözlerini yumdu kısa bir süre, sakinleşmek için. "BEN, SEN YAŞA DİYE KOKUNA HASRET KALMIŞKEN; SEN KENDİNİ NASIL TEHLİKEYE ATARSIN?!" Diye bağırdı. Sinirle gözlerimi kırpıştırdım. "Ben yaşayayım diye öyle mi?" Diye sordum, boş gözlerle. "Ya sen beni nasıl bıraktın? Nasıl?" Diye sordum, merakla gözlerine bakarken. "Annem öldü ya benim! Annem!" Dedim, sesim titremişti. "Benim sana ihtiyacım vardı, yaşamaya değil," dedim sertçe. Bakışlarım ifadesizdi, şuan ona olan sinirim, sevgimden daha fazla. Ne zaman terazi terse döner, o zaman ben ona sarılabilirim. Sinirle kollarımı iki yana açtım. "AL! YAŞIYORUM!" Diye bağırdım. Dudaklarımdan alaylı bir kahkaha döküldü. "Tabii buna yaşamak denirse," dedim. Baş parmağımı tam kalbine yasladım. "Korkaksın sen," dedim, hiç acımadan. Onu arkamda bırakıp odadan çıktım. Asıl benim hikâyem şimdi başlıyordu...
Küllerin Ardında
Büyük bir yangının küllerinden kalan şehirde, Lara öfkesini ve kayıplarını suçladığı bir soyadın gölgesinde taşır: Aras. Onunla her karşılaşması, nefretini daha da alevlendirir. Fakat Aras'ın gözlerindeki kırık huzur, Lara'nın kalbinde istemediği bir kıvılcım yakar. İki düşman, nefretle örülü bir savaşın ortasında birbirine çekilirken, geçmişin sırları açığa çıkmaya başlar. Ama bu hikâye bir aşkın değil, kaçınılmaz bir yıkımın hikâyesidir.Lengkap
AKYAZ MAHALLESİ
Kendi halinde kuytu kenarda bir mahalle ve o mahallenin bir tanecik asi kızı; Petek Karan. Yıllardır karakola gelen tüm Komiserleri görevi bıraktıracak kadar zorlayıp onlara nefes aldırmayan bir kadın. Her yaramazlığı, ukalalığı sanki dünya onun etrafında dönüyormuşcasına har vurup harman savuran bir Kızıl Fırtına. Peki ya onun ezberlediği yolları yıkacak bir komiser karşına çıksa? o zaman da tabuları yıkılmadan durabilecek miydi?
ADIMI KALBINE GÖM
Yıllar önce ikizinin ölümünden sorumlu olan katili bulmayı kafasına koyan Azad, yıllar süren acı ve bekleyişin ardından nihayet izini sürer. Ama tam intikamını alacağını düşündüğü anda, fark etmeden katilinin kızına aşık olur. Şimdi Azad'ın karşısında üç seçenek vardır: aşk mı kazanacak, yoksa yıllardır içindeki intikam ateşi mi? Ve ya nefret, geçmişin gölgesi olarak hayatlarını paramparça mı edecek? Bir yanda yasak bir tutku, bir yanda hesaplaşılmamış acılar... Bu hikaye, intikam, aşk ve nefretin keskin sınırlarında dolaşan bir ruhun öyküsü.
BİR MEZAR
"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...
BİR BAKIŞTA VURGUN
Görev için sahte bir evlilik, altı ay sonra biten bir bağ... Ve üç yıl sonra aynı üniformayla bir Karargâh'ta yeniden karşılaşan iki bordo bereli. Biri geçmişten kaçarken, diğeri asla unutamamışken... Görev mi ağır basacak, yoksa kalpler mi? "Bitti sandığım her şey, gözlerine baktığım an yeniden başladı."
KÜLLERDEN KAÇIŞ
Larisa, 15 yaşında annesini kaybeder. Babası yeni bir hayat kurarken, Larisa o evde yavaş yavaş unutulur. 18'inde evi terk edip Kıbrıs'a kaçar ama geçmişi peşini bırakmaz. Üvey ablasının kini ölümcül bir oyuna dönüşür. Larisa'yı yok etmek için tutulan adam ise planı bozar. Çünkü bazı kaçışlar karanlıktan değil, küllerden olur.
Emanet
Çıktığım bu yolda emanetin, emanetimdir baba...Lengkap
MARŞ İLERİ
MARŞ İLERİ- Karanlığın en derin yerinde, gökyüzünde parlayan tek bir ışık vardır: Kuzey Yıldızı. O, yol gösterir; düşene umut, yürüyene hedef olur. Bir yanda gölgelerin ardında saklanan asker yüzleri... Kendi içlerinde bir savaş, dışarıda görünmeyen bir düşman. Diğer yanda ise al bayrağın altında birleşen umut, gökyüzüne doğru yükselen bir marş. Ama bu yol kolay değildir. İhanetle sınanmış kalpler, sırlarla örülü kaderler ve düşmanların karanlık gölgeleri her adımda onları kuşatır. Onlar yalnızca cephede değil, kendi içlerinde de savaşır. Kimi sevgiyi ihanetle yoğurur, kimi gözyaşını yüreğine saklar. Ama her şeye rağmen ilerlemek zorundadırlar. Çünkü geri dönüş yoktur; onların tek pusulası kuzeyde parlayan yıldızdır. Ve işte orada, gece ile gündüzün, asker yüzüyle bayrağın birleştiği yerde başlar bu hikâye. Bir marş gibi yükselir: sert, kararlı ve susmayan. Bu sadece bir savaş değil... Bu, kalplerin, ruhların ve gölgelerin mücadelesi. Ve adımlar tek bir sesle yankılanır: Marş İleri.
küllerimden Sevdim
ailem yıkıldığında, ben de yıkıldım. ama kimse fark etmedi. sessiz bir evde yaşarken geçmiş hiç beklemediğim bir anda karşıma çıktı. o, bana hayatın yeniden başlayabileceğini gösterdi. ama aynı zamanda, en çok ondan yanacağımı da. Ben küllerimden Sevdim ama bazen sevgi bile insanı kurtaramaz.
"Sen ne yaptığını sanıyorsun?" Diye sordu, sakin kalmaya çalışarak. Gözlerini yumdu kısa bir süre, sakinleşmek için. "BEN, SEN YAŞA DİYE KOKUNA HASRET KALMIŞKEN; SEN KENDİNİ NASIL TEHLİKEYE ATARSIN?!" Diye bağırdı. Sinirle gözlerimi kırpıştırdım. "Ben yaşayayım diye öyle mi?" Diye sordum, boş gözlerle. "Ya sen beni nasıl bıraktın? Nasıl?" Diye sordum, merakla gözlerine bakarken. "Annem öldü ya benim! Annem!" Dedim, sesim titremişti. "Benim sana ihtiyacım vardı, yaşamaya değil," dedim sertçe. Bakışlarım ifadesizdi, şuan ona olan sinirim, sevgimden daha fazla. Ne zaman terazi terse döner, o zaman ben ona sarılabilirim. Sinirle kollarımı iki yana açtım. "AL! YAŞIYORUM!" Diye bağırdım. Dudaklarımdan alaylı bir kahkaha döküldü. "Tabii buna yaşamak denirse," dedim. Baş parmağımı tam kalbine yasladım. "Korkaksın sen," dedim, hiç acımadan. Onu arkamda bırakıp odadan çıktım. Asıl benim hikâyem şimdi başlıyordu...
Detail lengkapPanduan Muatan