ASYSTA

Otworzył powieki z uczuciem, jakby właśnie tonął. Nie był pewien, czy śnił, czy znów przestał na chwilę oddychać.

Ale coś pękało.

W nim. W pokoju. W tej okrutnej ciszy.

Oddychał ciężko. Powietrze było gęste jak krew. Śmierdziało środkiem dezynfekującym i zmarnowanym czasem. Ściany szpitala nie miały okien.

Albo miał zamknięte oczy.

Czuł, jak jego serce bije nie w klatce piersiowej, lecz gdzieś głębiej - może w żołądku, może we wspomnieniach.

Nie było nic.

Był on.

I był też ten drugi.

- To zabawne. - powiedział niezbyt melodyjny głos.

Głęboki, znużony ironią. Zbyt rozmyty, by go odepchnąć. Zbyt obecny, by go zignorować.

Zoro był. Po prostu był. Siedział pod ścianą, z łokciem opartym na kolanie, z niedopałkiem papierosa wiszącym z ust.

Choć w ogóle nie miał prawa tutaj być.

- Mówi się, że lekarze szybko się wypalają. Ale ty chyba nawet nie zdążyłeś zapłonąć - uśmiechnął się. Uśmiechem ostrym, jak nóż.

Law spojrzał na niego, pierwszy raz. Nie dlatego, że chciał. Dlatego, że musiał.

Zoro był znajomy. Ale nie znał go.

Cisza ciągnęła się jak cień, niemal dusiła swoim bezruchem.

Zoro zaciągnął się ulotnym dymem.

Law chciał wstać, ale nie mógł. Jakby krzesło trzymało go za nadgarstki. Albo jakby on sam już dawno zatracił umiejętność poruszania się.

Która jest godzina?

Który to dzień?

- Wiesz co mnie zastanawia? - Zoro odchylił głowę i zapatrzył się w sufit - Dlaczego mnie ignorujesz?

Law zamarł. Przełknął ślinę, która nawet teraz wydawała się palić mu przełyk.

- Tak ciężko spojrzeć prawdzie w oczy, hm? - zapytał z drwiną - Nie możesz uciekać od losu w nieskończoność.