Pusty korytarz

Pusty korytarz daje wytchnienie od szkolnego hałasu. Ale jest czymś nienormalnym, odczłowieczonym. Prawdziwe życie toczy się w gwarze, ruchu, odbija się tupotem setek nóg, turlającą się piłką kauczukową, rezonuje dźwiękiem przesuwanych po podłodze krzeseł. W spojrzeniach dzieci kryją się emocje. I tajemnice. A kiedy jedna z nich wybucha na początku lekcji, trzeba coś z tym zrobić. Jest jak dzikie zwierzę, które trzeba ujarzmić.

Kim jest w tym wszystkim nauczyciel? Czy jego rolą jest rozwiązanie problemu? Jak poradzić sobie z tymi wszystkimi historiami, które chodzą codziennie do szkoły? Może wystarczy usiąść na pustym korytarzu i pozwolić myślom płynąć?