Sombra

FRAGMAN - DÜNYA YANARKEN

Sombra, üç yıl boyunca bir duvarın gölgesini izledi.
Üç yıl, 1095 gün.
Her gün aynı beton.
Aynı demir sesi.
Aynı suskunluk.

O üç yıl boyunca kimse ona neden içeride olduğunu söylemedi.
Sormadı da.
Bazı cevaplar insanı hayatta tutmaz, sadece daha çok acıtır.

Çocukluğu da böyle geçmişti zaten.
Cevapsız.

Sombra küçükken sessizdi.
Sessiz olduğu için fark edilmedi.
Fark edilmediği için korunmadı.

Ev dediği yer, sevgi öğretmedi.
Sadece nasıl saklanılır öğretti.
Nasıl ses çıkarmadan ağlanır.
Nasıl korku yutulur.
Nasıl insan, kendi içinden kaybolur.

Büyüdüğünde güçlü olmadı.
Sadece kırılmamayı öğrendi.

Sonra dünya değişti.

Dışarısı, eskisi gibi bir yer değildi artık.
Şehirler bölündü.
İnsanlar ayrıldı.
Herkes bir gruba ait olmak zorundaydı, çünkü yalnız kalanlar...
ya kullanıldı
ya yok oldu.

Kurallar vardı.
Ama kimin koyduğu belli değildi.
Adalet vardı.
Ama sadece güçlü olanlar için.

Devlet vardı.
Ama gölgeden yönetiliyordu.

Sombra içerideyken, dışarıda dünya parçalara ayrıldı.
Bazıları silahla güç kazandı.
Bazıları parayla.
Bazıları bilgiyle.

Ve bazıları...
korkuyla.

Hapishanede Sombra'nın adı fısıltıyla yayıldı.
Kavga ettiği için değil.
Bağırdığı için değil.

Çünkü insanlar onun yanında kendilerini hatırlıyordu.
Ve bundan nefret ediyorlardı.

Bir gün kapısı açıldı.
Bir dosya masaya bırakıldı.
Dosyada onun hayatı değil, potansiyeli vardı.

Ona iki seçenek sunuldu:
Ya içeride çürüyecekti.
Ya da dışarıda, yanan bir dünyanın içine salınacaktı.

Karşılığında özgürlük vardı.
Ama sadece görev bitene kadar.

Çünkü bazı insanlar dışarı çıkmaz.
Gönderilir.

Sombra aynaya baktığında şunu gördü:
Bir kız değil.
Bir kahraman hiç değil.

Sadece şunu bilen biri:

Dünya zaten karanlıksa,
gölgelerden korkmamak gerekir.

Ve belki de en tehlikelisi şu