KÖR ZİNCİR

Bu vatan biz olduğumuz sürece var olacaktı. Biz ise bir öldükçe bin doğacaktık. Ve bu vatan hiç yok olmayacaktı. Çünkü her karış toprağında alın terimiz, her taşında hatıralarımız vardı. Dağlar sessizliğimiz, nehirler direncimizdi.

Çünkü düşen her can, toprağa umut olarak karışacak; anaların gözyaşı, bu toprakları daha da kutsal kılacaktı. Biz gittikçe çoğalan bir inançtık.

Bizden öncekilerin bıraktığı emaneti, biz bizden sonrakilere taşıyacaktık. Adımız silinse bile duruşumuz kalacaktı; zaman bizi aşsa da ruhumuz aşılmazdı.

Çünkü biz, yıkıldıkça güçlenen bir hikâyeydik. Küllerimizden doğmayı bilen, karanlığa alışmayan bir ışıktık.