İNFERNUM

Dante cehennemi yazarken onu dokuz çembere ayırmıştı.

Belki de insanın kötülüğünü anlamanın başka bir yolu yoktu günahları birbirinden ayırmak, her birini kendi cezasına yerleştirmek ve sonunda insanın kendi karanlığında ne kadar ileri gidebileceğini görmek gerekiyordu. O zamanlar cehennem, toprağın altında bir yer değildi. İnsanların yaptıklarının karşılığını bulduğu, kapısında geri dönüşün olmadığı bir yerdi.

Yüzyıllar geçti.İnsanlar cehennemin varlığına inanmayı bıraktı.Gerçi insanlar kendi cehennemi yaratmakta ustaydı.

Bazı cehennemler Tanrı tarafından yaratılmaz. İnsanlar aciz korkularıyla ve bu koca evrende kendini önemli bir şey olarak gören kibirleriyle yavaş yavaş hazırlar sonunu, emin adımlarla inşa ederler.

Duvarlarını taşla, kapılarını çelikle, kurallarını korkuyla örerler. İçine günahkârları değil, artık kimsenin kurtaramayacağına inandıkları insanları koyarlar.

Ve buna cezaevi derler.

Infernum.

Dante'nin dokuz çemberinden yüzyıllar sonra, dünyanın gözlerinden saklanan dokuz katlı başka bir cehennem vardı. Fakat burada kimse kayıkla Styx nehrini geçmiyor, kimse şeytanın karşısına çıkmıyordu.

Burada insanlar birbirlerinin şeytanıydı.

Cehennemi yaşamaları için ölmelerine gerek yoktu. Ama cenneti ancak hayal edebiliyorlardı. Gerçi infernuma düşmüş birinin cenneti hayal etmeside trajikomikti.

Ben neden buradaydım henüz bilmiyordum. Cehennemlik olduğum için mi infernuma düşmüştüm? Yoksa sadece kaderin acımasız bir cilvedimiydi? Tanrı bilir.

Ama sonradan öğrendiğim bir şey vardı.Dante cehenneme indiğinde yolun sonunda çıkışı bulmuştu.

Benim cehennemimde ise asıl mesele çıkışı bulmak değildi.

Mesele, çıktığımda hâlâ aynı insan olup olmayacağımdı.