YÜZLEŞME

YÜZLEŞME

  • WpView
    Reads 171
  • WpVote
    Votes 23
  • WpPart
    Parts 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, Feb 3, 2026
WpInfo
Fiction
Romance
Elinde şarap kadehi ile uzun koridoru yürüyüp çalıp duran kapıyı açtı... şarap kadehi birden elinden düştü gördüğü o yüz tam karşısında duruyordu. Gözlerini kırpamıyordu bile sanki kırpsa o kaybolacakmış gibi ... " Niye geri döndün Karen... " niye evime geldin Hamza " Yıllar önce gideceğim dedin bir anda herseyi bitirip gittin daha ayrılmamışken evlendiğini ögrendim bugün hiçbir şey olmamış gibi karşıma çıktın... Karen neden döndün " ben ... Ben yapamadım herşeyi bırakıp geldim islerime burada devam edeceğim boşandım... sana döndüm Hamza Karen titreyen ellerini hamzaya uzattı ama o an başka birsey gördü... altın renginde bir yüzük bir alyans yüzü buz olmuştu bir anda duymaktan korktuğu şeye çevirdi gözlerini. " Boşuna gelmişsin orada hala benimle nisanlıyken başkasının nikahına girdiğin gün bitti ... evliyim ailemden uzak dur ...
All Rights Reserved
#898
abi
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik (Tamamlandı)
  • Sessiz Yemin
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA +21 (Tamamlandı)
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Karven

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines