EPOCHİAL EFSANESİ
- Leituras 1,656
- Votos 454
- Capítulos 10
"Lotus çiçeği en karanlık sularda doğar...
ve en çok o karanlıkta büyür.
Belki de bazı aşklar, en çok orada filizlenir..."🪷
Ve bazı aşklar vardır... kaderleri daha en başından ayrı yazılmış olsa bile, birbirine doğru yanmaktan vazgeçmez."
16 yaşına yeni giren Lidya, hayallerine bir adım daha yaklaşır...
Ama bu adım, onu hayal ettiğinden çok daha karanlık bir dünyaya sürükleyecektir.
Yıllardır sadece soyluların kabul edildiği o gizemli okul, bu kez halktan öğrencilere de kapılarını açar. Ve Lidya... o şanslı kişilerden biri olur.
Elindeki kabul zarfı, aslında kaderinin tamamen değişeceğinin ilk işaretidir.
Bu hikayede;
✨ Aile bağlarının derinliği
✨ İlk aşkın yakıcı hissi
✨ Dostluğun sınandığı anlar
✨ Ve karanlık sırlarla dolu bir fantastik evren sizi bekliyor...
Gerçeklerle yüzleşmeye hazır mısınız?
Çünkü bu okulda hiçbir şey göründüğü gibi değil...
Arkanıza yaslanın... ve bu yolculuğun tadını çıkarın.
Todos os Direitos Reservados
Junte-se a maior comunidade de histórias do mundoTenha recomendações personalizadas, guarde as suas histórias favoritas na sua biblioteca e comente e vote para expandir a sua comunidade.
Talvez você também goste
İçimdeki Yabancı
"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***
Gizemli Kasaba
Jenna Collins Gizemli Kasaba'ya taşındığında olacaklardan habersizdir. Birçok yeni insan tanıyacaktır. Peki ya tanıdığını sandığı insanlar gerçekte öyle değilse? NOT: HİKAYENİN KİTAP OLMASI SÖZ KONUSU DEĞİLDİR/ OLAMAZ. Başlarda acemi olduğumu biliyorum. İleride bölümleri düzenleyebilirim umarım. İyi okumalar..Concluída
Şiir ve sözler defteri
Sadece kendi şiir ve sözlerim bulunuyor
Sən,Mən...Biz?
**İllər əvvəl həyatım... Həyatım sadəcə bir nəfəs almaqdan ibarət idi. Ki onu da ala bilmirdim. Ta ki sən mənim nəfəsim olana qədər... **Xəyallarımı gerçəkləşdirmək üçün seçdiyim yolda yoldaşım olacağını bilmirdim. Hədiyyə kimi həyatıma gəldin. Yaxşı ki, gəldin...
ZÜRQLAR: ELÇİN
"Bəzən yeni bir həyatın başlanması üçün köhnə həyatın təmamilə məhv olması lazımdır. Biz bunu Simurqdan öyrənmişik."Concluída
KORUYUCULAR *Son Koruyucu*
🌹 DÜZENLENİYOR 🍷 Çocukluk nedir bilmemiş, Kendinden başka kimsesi olmayan, Nefret ve öfke duygusuyla beslenmiş, İntikam isteyen bir kadın. Ölüm Meleği Türlü acılarla bir araya toplanmış bir grup, Operasyonlara giden bir örgüt, Acımasızlıkla ün salmış bir topluluk, Dünya'ya hakim olmak isteyen insanlar. Koruyucular İşler planladıkları gibi gitmeyecekti, kimsenin. Bir tarafta olayın iç yüzünü bilmeden intikam ve örgütü dağıtmak isteyen son koruyucu, öteki tarafta canları pahasına bağlı oldukları topluluğun hiç bilmedikleri yüzlerini gören bir grup genç. Kim kazanacak? Kan mı, aşk mı? İntikam mı, merhamet mi? Kim kazanacak? Belki de bir kazanan olmayacak... 🌹🖤 +18, şiddet, cinayet, işkence, intihar gibi sahneler bulunmaktadır. Başlangıç Tarihi = 12.03.2020
Donmuş Hisler ve Ölü İhtimaller Malikanesi
Sislerin, yollardan geçen arabalara geçit vermediği hava koşullarına aldırış etmeden taksiye binip Lübbey Köyüne gidiyorduk. Bugün hava inatçı bir çocuk gibi üzerimizdeki baskısını korumaya devam ediyordu. Taksi köye yaklaştığında midemde zıplayan filleri zaptetmeye çalişircasina yutkunuyordum sürekli. Gündüz gelmeyi tercih etmek yapılabilecek en büyük aptallık sanırdık lakin buraya gelmek tarifi mümkün olmayan bir saçmalık gibi görünüyordu. Zira gördüklerim bana Kont Olaf'ın evinin bile daha güvenli olduğunu fısıldıyordu. Hayatımızin güvenilirlik katsayıları arasındaki ters orantı şuandan itibaren başlayacak gibi görünüyordu Bendeniz Biricik Soysal, Kardeşlerim Kayra Soysal ve Ekim Soysal ile dedemizin mirasını değerlendirmek için geldiğimiz bu yerde başımıza ne işler açacaktık? !!!!: BU HİKAYEDE İNTİHAR, HAYVANLARA ZARAR VERME GİBİ TETİKLEYİCİ UNSURLAR VARDIR. BU UYARIYA GÖRE OKUYUP OKUMAYACAGİNIZA KARAR VERIRSENIZ SİZİN İÇIN DAHA İYI OLUR
manolya | texting
tamamlandı ✔️ *bu şehri güzel kılan sensin. 6221 31321Concluída
《FİNAL》Kehribar Lisesi
İlk on bölüm harici yayında değildir. Bölümlerin kalanını Dream'dan okuyabilirsiniz. "Kalbi atan tek kişi olarak, fazla ses çıkartıyorsun." diyerek gülümsedi Adin, yanına gittiğimde, daha bir kaç saat önce sinirden kuduran o değilmiş gibi. Bense sadece yutkunarak önce ona, sonra etrafa baktım. "Ne oldu? O koca dilini yuttun sanırım?" "Gülümsemene alışık değilim malum." dediğimde daha da genişledi gülümsemesi. "Kan gördüğüm zaman hep mutlu olurum." diyerek eliyle belimden tutup beni kendisine çekti. Görünüşe göre bahsettiği kan benimkiydi. Acaba Dora'nın çığlık atma dediği yer için tam şu an uygun olur muydu? "Çığlık mı? Ama ayıp." Tam kulağımın dibindeydi Adin'in dudakları. "Bunun için daha sonra ödeşebiliriz. Bir kaç saat sonra sen de kan gördüğünde benim kadar mutlu olacaksın çünkü." diye fısıldadiktan sonra kolye benimle bütünleştiğinde hissettiğim acının aynısını hissettim bir anda. Gözlerim kapanmaya başlarken, düşmek üzere olan boynumdan tutup beni yere yatırdı Adin. Daha sonra boynumdan sızan kanın tam altımdaki platformu yavaşça doldurduğunu gördüm. Kanlar platformdaki tek yerde birleştiğinde Adin birkaç adım geri çekildi ve platformda bir ışık patlaması yaşandı. Bu sırada karanlıktan büyük bir maç kazanılmışçasına galibiyetin sevincine benzer sesler yükseldi. Kazanan tam olarak kimdi, henüz bilmiyordum.Concluída
Sırlar Okulu
En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》Concluída
"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***
Mais detalhesDiretrizes de Conteúdo