Hükümsüz

Resmi kayıtlara göre ben bir ölüyüm. Bir numara, bir dosya ve soğuk bir mezar taşından ibaretim.

Haksız yere müebbet yediğim o hücreden çıktığım gece, bana bir hayat değil, bir silah sundular. Adı haritalarda geçmeyen, hiç kimsenin bilmediği o akademiye adımımı attığımda tek bir kural vardı: Öldürmezsen, ölürsün.

Ama asıl tehlikeyle daha sonra yüzleşeceğimden haberim yoktu.
Yüzünü maskesiyle, ruhunu karanlığıyla örten o çocuk... Bakışları bir namlu kadar soğuk, dokunuşu ateş kadar yakıcı.
İkimizde bir birimizden nefret ederken bu nefretin farklı bir duyguya dönüşeceğinden ikimizde habersizdik.
Ama ikimizin de bildiği tek şey vardı:
Bu hikayenin sonunda ya birbirimizi iyileştireceğiz ya da içine düştüğümüz karanlıkta birlikte yok olacağız.