LANETİN ŞARKISI +18

Hey! Rüzgâr bizim, deniz bizim
Gecemiz kara, yolumuz derin
Zincir kırdık, yemin ettik
Korsan yaşar, korsan silinmez, bilin!

Kara bayrak altında adımız yok
Yeminimiz var, zincirimiz yok
Dalga vurur, gök gürler çok
Biz korsanız-geri dönüş yok!
_________________

Eski deniz kayıtlarında adı silinmiş bir kehanet vardır. Liman papazları ondan söz etmez, denizciler ise yalnız kaldıklarında fısıldar. Derler ki, bazı korsanlar denizi seçmez; deniz onları çağırır.

Bu korsanlar, altınla sınanır ama altınla düşmez. Kılıçla yaralanır ama kılıçla ölmez. Onu asıl yaralayan şey, karaya her ayak bastığında hissettiği ait olamama duygusudur. Kehanet şunu söyler: O korsanlar, ne denizde özgürdür ne karada huzurlu.

Bir gün yoluna bir kadın çıkar. Ne tamamen masumdur ne tamamen güçlü. Onu gördüğünde korsan ilk kez kaderini sorgular. İşte kehanetin kırıldığı yer de burasıdır. Çünkü deniz, korsanın kalbini değil, yalnızlığını ister.

Eğer korsan denizi seçerse, kadın unutulmaz olur. Eğer kadını seçerse, deniz onu affetmez. Kehanet der ki: Bu korsan hayatta kalabilir, sevebilir, savaşabilir... ama asla ikisini birden yaşayamaz.

İşte bu yüzden hişbir korsanın şarkısı masum değildir. O şarkı eğlenmek için söylenmez, rüzgâra karışsın diye de yakılmaz. Şarkıyı söyleyen korsan, her sözünde kendinden bir parça bırakır; geçmişini, günahlarını ve en sonunda kaderini.

Bu yüzden o ezgiyi duyan kişi yalnızca bir şarkı dinlemiş olmaz. Korsanın laneti kulağına girer, aklına yerleşir. Şarkı ne kadar uzun sürerse, bedeli de o kadar ağır olur. Dinleyen için geri dönüş yoktur; söyleyen içinse kaçış.

Ve aynı Kehanet şunu da söyler: Bir korsanın şarkısını dinlersen, onun lanetiyle sınanırsın..
Ama bir korsanın şarkısını söylersen lanetin ta kendisi olursun....