DENEK NO: E-17

En kusursuz cinayet, birinin yaşama sevincini öldürmektir.

Arsel ailesi için hayat, bir akşam yemeğinde yarım kaldı.
Kahkahalar sustu, sofralar eksildi.
On bir yaşındaki Eliz, kıskançlığın karanlık bir yüzüyle ailesinden koparıldı.
Onu alanlar sadece bedenini götürmedi...
Hafızasını, çocukluğunu, adını çağıran sesleri de elinden aldılar.
Yıllar geçti.
Eliz artık on yedi yaşında.
Soğuk, mesafeli, duvarları yüksek bir genç kız.
Geceleri anlam veremediği kabuslarla uyanıyor,
tanımadığı bir evin özlemiyle ağlıyor.
Ailesi onu bulduğunda zaman durmuş gibidir.
Onlar için bu bir mucizedir.
Eliz içinse bir kâbusun devamı.
O ev ona yabancıdır.
O insanlar tanıdık gelmez.
"Biz senin aileniz" diyen sesler, kalbine ulaşmaz.
Sevgi vardır ama hissedilmez.
Gözyaşı vardır ama sebebi bilinmez.
Ve Eliz, zorla ait olduğu bir hayata geri dönerken
kendi kimliğini, kendi kalbini bulmak zorundadır.

Bu hikâye;
Hatırlanmayan bir çocukluğun,
Geç kalmış bir kavuşmanın,
Yaralarla kurulan dostlukların,
Dağılmış bir kalbi yavaş yavaş toplayan bir arkadaş grubunun,
Ve acının içinden filizlenen, sabırlı, derin ve gerçek bir aşkın hikâyesi...

Klasiklerin ötesinde, bambaşka bir yolculuk.
Okumayan çok şey kaybediyor.