Örtülü Niyetler

Kırık dökük sokaklar, kararmış gökyüzünün örttüğü bir gece...

Bir damla, başka bir damlayla birleşir ve ardında hiçbir iz bırakmadan kaybolur. Bazen en keskin acılar, başka bir acı ile birleştiğinde yok olur. Ama kimse, niyetlerin başladığı yeri ya da sonlandığı zamanı bilemez. Hatırlayamaz.

Talia da bilmiyordu; bir sırrı çözmeye çalışırken, o sırrın içinde kayboluncaya dek o da bilmiyordu.
Şimdi, her adımda karanlık biraz daha derinleşiyor, her düşünce biraz daha bulanıklaşıyordu. Gözleri, geçmişin yaralarına takılı kalırken, kulaklarında eski bir melodinin yankıları duyuluyordu; tıpkı kaybolmuş bir zamanın hatıraları gibi, bir ilahi gibi.
Ve o sır, zehir zemberek hayatına karışıyor, dudaklarında tatlı bir zehre dönüşüyor; her kelime, her bakış, yavaşça zehirli bir dokunuş bırakıyordu

Bir zamanlar sormaya cesaret edemediği sorularla yüzleşirken, içinde kaybolduğu bu karmaşık örgütün derinliklerine çekiliyordu.

Ne zaman başladığını, ne zaman durduğunu hatırlamayacaktı. Kalan tek şey: Kırık dökük sokakların gölgesinde, zamanın kaybolan izleriyle örtülü bir hikayenin başrolü olmadığı bir masal olacaktı.