Cisza po mnie.

„Niektóre głosy milkną dopiero wtedy, gdy wszyscy klaszczą."

Nie byłoby mnie tu, gdyby ktoś kiedyś nie kazał mi milczeć, nie traktował mnie jak powietrze i nie próbował zgasić wszystkiego, co we mnie płonęło.
Nie byłoby tego gniewu, gdyby nikt nie patrzył na mnie tak, jakbym nie istniał, i nie uczył mnie, że cisza może ranić mocniej niż cios.
Nie byłoby sławy, która pali jak ogień w klatce piersiowej, gdyby nie każdy odwrócony wzrok i każdy fałszywy uśmiech, który uczył mnie, że trzeba się podnieść samemu.
Nie byłoby tej ciszy po mnie, gdyby wcześniej nie zrobili ze mnie cienia - i teraz każdy mój ruch odbija się echem, którego nikt nie przewidział.

Historia, która wbija w fotel od pierwszego zdania i przygniata swoim ciężarem, gdy próbuje się ją zrozumieć.