Cisza po mnie.

„Niektóre głosy milkną dopiero wtedy, gdy wszyscy klaszczą."

Maximilian Warner już jako dziecko nauczył się, że czasem najbardziej bolą właśnie te rzeczy, których nikt nie wypowiada na głos. Obojętne spojrzenia, przemilczane słowa i poczucie, że we własnym domu jest kimś obcym, z czasem stały się jego codziennością.
Muzyka była pierwszą rzeczą, która pozwoliła mu mówić.
Lata później jego głos zna cały świat. Jako Hellebore występuje przed dziesiątkami tysięcy ludzi, a jego teksty stają się słowami tych, którzy sami nie potrafią ich wypowiedzieć. Tłumy krzyczą jego imię, świat patrzy, słucha i podziwia.
Tylko że nikt nie widzi tego, co dzieje się, kiedy gasną światła.
Bo kiedy ostatni dźwięk cichnie, a tłum znika za drzwiami, Max zostaje sam z ciszą, przed którą uciekał przez całe życie.
I zaczyna rozumieć, że nie każdą pustkę da się wypełnić muzyką.
Niektóre rzeczy milczą tylko po to, by pewnego dnia przemówić głośniej niż wszystko inne.