PARİSLİ

13

"Bazı yaralar sadece iyileşmez, yerini bir vatana bırakır."

Genç bir kadın... Geçmişin karanlık bir odasında, ruhuna atılan düğümlerle ve susturulan çığlıklarla tek başına bırakıldı. Kaçtığı şehirlerde, yabancı dillerin arkasına sakladığı kırık dökük şivesiyle kendine yeni bir hayat kurmaya çalışırken, hayatına giren o adam ona tek bir söz verdi: Gözlerindeki o gölgeyi sileceğim.

Biri, onu sahiplenmeyi bir pranga gibi gören, nefesini kesene kadar sarmalayan bir karanlık...

Diğeri, her dokunuşunda ona yeniden nefes almayı öğreten, yaralarını evi sayan bir liman...

Ancak geçmiş, bazen bir fular kadar yakın, bazen bir şerit gibi boğucudur. En mutlu anında, kapısı kırılan o evden yükselen çığlıklar yeniden başlarsa ne olur?

Karnında çarpan minik bir kalp ve ruhunda hala o karanlık odanın soğukluğunu taşıyan bir kadının; ihanet, tutku ve korumacılık arasındaki ince çizgide verdiği varoluş mücadelesi.

"Seni benden kimse alamaz," diyen bir takıntıyla, "Seni kendinden bile korurum," diyen bir aşkın savaşı.

Kim kurtarıcı, kim zindan?